مارگریت دوراس (۱۹۱۴-۱۹۹۶)، رماننویس فرانسوی، نمایشنامهنویس، کارگردان سینما و فیلمنامهنویس، اولین شهرت بین المللی خود را برای فیلم Hiroshima mon amour (هیرشیما عشق من ۱۹۵۹) به دست آورد. او در شهر Saigon در هندوچین به دنیا آمد.( این شهر هم اکنون Ho Chi Minh City خوانده می شود و بزرگترین شهر ویتنام است.) پدرش وقتی که او ۴ سال بیشتر نداشت درگذشت و خانوادهاش در فقر و در حالی که مادر در تامین مایحتاج زندگییشان میکوشید زندگی را سپری می کرد. آثار دوراس غالبا بر اساس خاطرات تجربیات کودکیاش در آسیا بنا شدهاند.
دوراس در اوائل دههی چهارم قرن بیستم میلادی برای خواندن حقوق و سیاست به پاریس می رود. او اولین رمان خود را در سال ۱۹۴۶ منتشر می کند. اولین رمان او, Un barrage contre le Pacifique (دیوار دریا ۱۹۵۲) که تحسین منتقدین را به همراه داشت، شرح حال یک خانواده ی رو به زوال فرانسوی در هندوچین است. این اثر همچنین تاثیر نویسندگان آمریکایی از جمله ارنست همینگوی و جان اشتاین بک که در آن سالها محبوبیت داشتند را آشکار میسازد. چند رمان دیگر در پی هم آمدند. ویژگیهای سبکی دوراس که از ساختهای سنتی روایت همچون طرح و وضوح در گفتار به سمت سکوت و ایهام نقل مکان میکرد در رمان Moderato cantabile (1958) سر برداشتند. این اثر شهرت ادبی او را تثبیت کرد.
کار حرفه ای دوراس در سال ۱۹۵۹ زمانی که آلن رنه از او دعوت کرد تا فیلمنامه ی هیروشیما عشق من را بنویسد سمت و سویی جدید به خود گرفت. فیلم از لحاظ فرمی و محتوایی به Moderato cantabile شباهت دارد. فیلم رابطه ای عاشقانه میان زنی فرانسوی و مردی ژاپنی را در مرکز توجه خود قرار داد. دوراس برای کار خود نامزد دریافت جایزه ی اسکار شد. او کار فیلم نامه نویسی را با نوشتن آثاری چون Une aussi longue absence (1961; also released as The Long Absence), Nathalie Granger (1972), India Song (1973), و Le Navire Night (1978) ادامه داد. او همچنین در ده ی هفتاد نوشتن نمایشنامه را- که غالبا بازنویس و یا اقتباسهایی از رمانهایش بودند را آغاز کرد. آثار بعدی دوراس شامل رمان خودزیست نامهاش L’Amant (1984; عاشق -که همراه با خوانندگان بیشمار، جایزه ی گنکور را برایش به ارمغان داشت- و رمان دیگرش La pluie d’été (باران زمستانی ۱۹۹۰) و Yann Andrea Steiner (1992) میشوند.